• Łukasz Szczygło

Kolejny straszny dom -Dom stu szeptów”-recenzja


Horrory o nawiedzonych domostwach, to jeden z najbardziej oklepanych motywów w literaturze i kinie grozy. Sięgano po niego tak często, że naprawdę ciężko zbudować na nim coś interesującego. Jak więc wykorzystuje ten moty Graham Masterton w swojej najnowszej książce?


Graham Masterton to niekoronowany król literackich horrorów klasy B. Szczyt swojej świetności sympatyczny Brytyjczyk osiągnął w latach dziewięćdziesiątych. Był to pierwszy autor, którego książki grozy przyszło mi czytać – dlatego darzę go tak dużym sentymentem. Autor zawsze miał charakterystyczny styl – jego literatura zawierała dużo brutalnych scen gore oraz erotyki. Nie jest więc to literatura dla każdego, jakkolwiek od lat ma swoich wiernych fanów.

Rodzina Russelów przyjeżdża do posiadłości Allhallows Hills – na odczytanie testamentu zmarłego tragicznie seniora rodu. Herbert Russel był emerytowanym naczelnikiem więzienia, mieszkającym w ogromnej posiadłości lezącej pośród mokradeł. Jego dwa synowie i córka wraz z rodzinami, pojawiają się w tym dziwnym starym domostwie, aby załatwić formalności i wrócić do swojego życia. Żadne z rodzeństwa nie zamierza mieszkać w tym opuszczonym dworze, w którym czuć dziwną atmosferę strachu i zła. Oczywiście, nic nie jest takie proste – bohaterowie dowiadują się że ich ojciec został prawdopodobnie zamordowany – a syn Roba nagle znika. Na czas zarządzonych przez policję poszukiwań Russellowie muszą więc zostać w Allhallows Hall. Szybko rozumieją, że czai się tu jakaś pradawna zła moc.

Akcja w wyżej wymienionej powieści jest nieśpieszna. Bardziej przypominająca powoli rozkręcający się kryminał, niż do czego nas przyzwyczaił autor krwawą jatkę polaną dozą erotyki. Zdecydowanie większy nacisk położony jest na ukazanie rodzinnego dramatu, oraz psychologiczny aspekt postaci, niż na klasyczne straszenie. Osoby przyzwyczajone więc do najlepszych książek autora jak „Rook” czy „Tengu” będą zawiedzione. Napięcie w Domu stu szeptów przypomina mi raczej to znane mi ze starych klasycznych horrorów , jak „Omen”. Dlaczego psy, po wejściu do domu jeżą się ze strachu ? Czy tajemnicze szepty w nocy to tylko wytwór wyobraźni ? Wszystkie te drobne zdarzenia budują nastrój pełen strachu i napięcia, tak samo jak miejsce w którym dzieje się akcja powieści. Opatulona wrzosowiskami miejscowość Dartmoor, stary dwór w stylu Tudorów owiany legendami – ma to swój mistyczny klimat.

Dom stu szeptów jest według mnie powieścią zdecydowanie inną, niż poprzednie książki Grahama Mastertona. Czy to źle ? Myślę, że nie – mimo to osobiście sam czytając ten tytuł nieco się zawiodłem. Akcja wyżej wymienionego tytułu idealnie nadawałaby się do zrealizowania serial o kolejnym domu grozy. Jednak książka nie zaskoczy nas kompletnie niczym – ot kolejny nawiedzony dom, w kolejnej mglistej scenerii. Książkę czytało mi się dobrze, mimo że czasem mi się dłużyła. Może nie postawie jej na półce ulubionych powieści grozy, ale mogę ją polecić na jesienne wieczory.


Plusy :

-Ciekawe ujęcie motywu nawiedzonego domu

- Miła lektura na jesienne wieczory

-budowanie grozy niczym w klasykach gatunku



Minusy:


-Potrafi się dłużyć

-Zbyt mało Masertona w Mastertonie

- To tylko kolejny nawiedzony dom

7/10

27 wyświetlenia0 komentarz

Ostatnie posty

Zobacz wszystkie